نمي گويم  آرزوهايت را نگو . نمي گويم اگر دوربين جلويت را گرفت و گفت که چه مي خواهي آن دم دستي ها را کتمان نکن آن حرف قشنگ  همه جا دستمالي شده را نزن ...

تو که هزار هزار آرزوي ريز و درشت داري ... مي خواهي بشناسندت ، مشهور شوي ، پرستيژي ميان هم قطارانت به هم بزني ،‌اينها که خيلي  بزرگ است ، حتي هوس داشتن کفش همسايه و همکارت  را مي کني ، مي گويي اي کاش مي شد پايت را حتي براي يکبار از اين خاک بيرون مي گذاشتي که ببيني  آن طرف که مي گويند ، چه خبر است ، تعويض ماشين و خريد خانه و مهد کودک بچه و ... همه حجم ذهنت را پر کرده

پس چرا با خودت دو دوزه بازي مي کني ... پس چرا تا مي پرسند دعايي کن ، چيزي مي گويي که لحظه اي در زندگي ات فکرش را هم نکرده اي  ، هيچ وقت به جان نيازمودي اش . اصلا دغدغه ات نبوده .

فوق فوقش نقش دکور را بازي کرده تا ژست معنوي ات به هم نخورد ، نگويند طرف در اين وادي ها نيست، يا در گزينش پاپيچت نشوند .

 آرزوهايت را روي الک بريز فکر کن آنچه فقط گفته اي که گفته باشي و آنها که واقعا مي خواستي شان کدامند، به خودت دروغ  نگو  يکبار حسابت را روشن کن  ، محاکمه اش کن آن خودت را. 

حالا با خيال راحت بگذار هر چه مي خواهد از ناخودآگاهت به زبانت بيايد اصلا اگر مي خواهي بنويسشان . هر وقت فکر کردي که ديگر تکميلي، کمبودهایت سر و کله نشان می دهند. آنها که قبلا تعارف مي کردي در حق شان بي تعارف ظاهر مي شوند . اما باز هم هول نشو  ناچار که نيستي ميان اين ها و قبلي ها يکي را انتخاب کني ،به خودت سرکوفت نزن که چرا آن آرزوهاي قبلي را داشتي ، انگ مادي و سخيف و بي مقدار هم به آنها نزن ، فکر هم نکن که  آزمون صفر و يک مي دهي.

بپذير هر دو دسته را ، اما مراقبشان باش که هر کدام را سر جايشان بنشاني.